ഓരോ മഴക്കോലവും കടന്നു വരുന്നത് ഒരായിരം ബാല്യസ്മരണകളുമായാണ്
എത്ര ആണ്ടുകള് കഴിഞ്ഞാലും അത് ഒരിക്കലും മനസ്സില് നിന്ന് മാഞ് പോകുകയില്ല.
കുട്ടുകാരോടൊപ്പം പാടവരമ്പിലുടെ ഓടിക്കളിച്ചതും തോട്ടിലും കുളത്തിലും
കുട്ടുകാരോടോപ്പം മുങ്ങാം കുഴിയിട്ട് രസിച്ചതും പെരും മഴയത്തുപോലും ജേഷ്ടനോടൊപ്പം തോട്ടില് മീന് പിടിക്കാന് പോയതും അങ്ങനെ എത്ര എത്ര ഓര്മകള്... ഓറ്കുന്തോറും അതിനോട് പ്രിയം കുടുകയാണ്

ഫ്ഹ

Can You Hear Me Now?
Wisdom and rambling in that order...

കദന ഭാരത്തോടെവിജ്ഞാന വഴിയിലാണ്ആ മൂന്നു താരകങ്ങളും കണ്ണടച്ചതുരക്ത സാക്ഷിത്തം ഒരു നിയോഗം പോലെയാണ് അവരെ തേടിയെത്തിയത്ഒടുവില്‍ സഹസ്രങ്ങളുടെകണ്ണുനീര്‍ വര്‍ഷത്തില്‍ അവര്‍ മാലാഖമാരുടെ ചുമലിലേരി നാഥന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പറന്നകന്നു ...!!!ഇനി ഒരിക്കലും കാണാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന ബോധ്യത്തോടെ കദനഭാരത്തോടെ .....!!!!!!

(ചെറുകഥ)കാലുകള്‍ പിണച്ചുവച്ച്‌ തലയെ കൈകള്‍കൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞ്‌ കട്ടിലില്‍ വിലങ്ങനെ കിടന്നു. ഉച്ചയുടെ നിശ്ശബ്ദത. കണ്‍പോളകളില്‍ ഉറക്കംവന്നു തട്ടുന്നു. വല്ലപ്പോഴും പോകുന്ന സൈക്കിളിന്റേയോ സ്കൂട്ടറിന്റേയോ ശബ്ദം. അല്ലെങ്കില്‍ കൂര്‍ക്കംവലിയുടെ. പക്ഷെ, ഇവയൊന്നും ഉച്ചയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ തകര്‍ക്കുന്നതായി തോന്നിയില്ല. പകരം നനവുള്ള ഒരു ബാല്യകാലസ്മരണ ആ ഉച്ചയില്‍നിന്ന്‌ പതുക്കെ കിളിര്‍ത്തുവന്നു.പകലുറക്കം ഇല്ലാത്ത കുട്ടി. ഉച്ചയൂണിന്റെ തിടുക്കത്തിനുശേഷം ശാന്തമാകുന്ന തറവാട്ടില്‍ താന്‍മാത്രം ഉണര്‍ന്നിരിക്കും. അമ്മയുടെ നനഞ്ഞ സാരിക്കടുത്ത്‌ വെറുതേ കിടക്കുമെങ്കിലും ഉറക്കം വരില്ല. ഏകദേശം അമ്മയുംകൂടി ഉറങ്ങി എന്നാകുമ്പോള്‍ മെല്ലെ എണീക്കും. തോട്ടത്തിലൊക്കെ ചുറ്റിനടക്കും. ഒറ്റയ്ക്ക്‌ എന്തെങ്കിലും പറയും. ആരോടെന്നില്ല. മാവിനോടു പറയും. പാമ്പിന്‍കാവിലെ വിളക്കിനോടു പറയും. തടിച്ച മാവിന്റെ തടിയില്‍ പറ്റിച്ചേര്‍ന്ന കാക്കപ്പൊന്നിനോടു പറയും. അവള്‍ക്കതെല്ലാം കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. തന്റെ പ്രായമുള്ള കുട്ടികള്‍.തോട്ടത്തില്‍ ചുറ്റിയടി വെറുതെയല്ല. മുത്തച്ഛനോ മുത്തശ്ശിയോ ബാക്കിവന്നു കളഞ്ഞ ഗുളികത്തോടുകളും 'ഓയിമെന്റ്‌'ട്യൂബുകളും ശേഖരിക്കും. (തൊടരുത്‌, എടുക്കരുത്‌ എന്ന അമ്മയുടെ വിലക്ക്‌ ഓര്‍മ്മ വരാഞ്ഞിട്ടല്ല.) 'ഓയിമെന്റ്‌'ട്യൂബിന്റെ ചെറിയ ദ്വാരത്തില്‍നിന്ന്‌ ഞാഞ്ഞൂലുപോലെ പുറത്തുചാടുന്ന 'ഓയിമെന്റ്‌' നോക്കിനില്‍ക്കും.ചുറ്റിയടി നിര്‍ത്തി വീണ്ടുംവന്ന്‌ അമ്മയുടെ പാതി നനഞ്ഞ സാരിയില്‍ മുഖംപൂഴ്ത്തി കിടക്കും. പക്ഷെ ഉറക്കം വരില്ല.അപ്പോള്‍ ചെറിയ ഒരു വിശപ്പ്‌ തോന്നും. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ എണീറ്റ്‌ അടുക്കളയില്‍ പോകും. പാല്‍പ്പൊടി ടിന്‍ നോക്കും. കാണില്ല. ഒരുപാട്‌ അരിച്ചുപെറുക്കിയാലും കിട്ടില്ല. ഒടുവില്‍ പതഞ്ഞുപൊന്തിയ ഉമിനീരിനെ ഉറക്കിയിട്ട്‌ അല്‍പ്പം വെള്ളം കുടിച്ചു പോകും. വീണ്ടും അമ്മയുടെ സാരിയില്‍ അഭയംതേടും. അമ്മയുടെ സാരിയിലെ ആ നനവ്‌ പതിയെ മുഖത്തേക്കും ദേഹത്തേക്കും പരക്കും. അപ്പോഴൊരു സുഖം കിട്ടും. അമ്മയെ മുറുകെ പിടിച്ചുകിടക്കും. പക്ഷെ ഉറങ്ങില്ല.ഇന്ന്‌ ആ നനവു കിട്ടുന്നില്ലെങ്കിലും ഉറക്കം വരുന്നു. നനുത്ത കാറ്റില്‍ ഉലയുന്ന വാഴയുടെ ഇലയുടെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാഞ്ഞിട്ടല്ല. മാവിന്‍മുകളില്‍നിന്നും ഞെട്ടറ്റുവീഴുന്ന മാമ്പഴം എടുക്കാന്‍ തോന്നാഞ്ഞിട്ടല്ല. ഓയിമെന്റ്‌ ട്യൂബില്‍നിന്നും പുറത്തുചാടുന്ന ഞാഞ്ഞൂലുകളുടെ കൗതുകം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.

Friday, February 04, 2005
ahh, i haven't posted in here in so long. that makes me giggle. i totally forgot about it until i wanted to comment on someone else's blogger, and it said no anonymous comments allowed. then i realized i had an account from ages and ages ago. har har. anyways. maybe i'll try to use this thing sometimes. i'm basically married to livejournal though.

lifee

ജീവിതം എത്ര ചെറുത്ന്ന് അറിയാമോ .......... അതതായത്‌ നിങ്ങള്‍ 70 വയസ്സ് വരെ ജീവിക്കുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുക... നിങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്നത്‌ വെറും 25,550 ദിവസം മാത്രം.......................... അതതായത്‌ 15,33,000 മിനിറ്റുകള്‍ മാത്രം ........................................ ഒന്നുകൂടി തെളിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ 1 മുതല്‍ നിങ്ങള്‍ എണ്ണാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ 9 കോടി 19 ലക്ഷതി 80 നായിരം എന്നു എന്നുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ മരിച്ചു വീഴും .......... എന്തിന് സുഹൃത്തെ ഈ ചെറിയ ജീവിതത്തിന്റെ ഇടക്ക് വഴക്കും പിണക്കവും ........ വരൂ നമുക്ക് സുഹൃത്തുക്കളായി ജീവിക്കാം .........
Posted by thanima at 7:26 AM 1 comments
Labels: KSHANIKA JEEVITHAM
Home
Subscribe to: Posts (Atom)
thanima
Blog Archive
▼ 2009 (1)
▼ August (1)
► 2008 (1)
► January (1)
KSHANIKA JEEVITHAM

About Me
thanima View my complete profile

بسم الله الرحمان الرحيم

മഴക്കാലം

ഓരോ മഴക്കാലവും കടന്നുവരുന്നത് ഒര

بسم الله الرحمان الرحيم

بسم الله

الحمد لله